Al Pacino - Je leert nooit helemaal hoe je een Oscar-nominatie moet hanteren

De Envelop Blijft Gesloten

Al Pacino stapt het podium op bij de 96e Academy Awards, met de envelop in de hand, het spotlicht dat de lijnen in zijn gezicht vangt, geëtst als een kaart van elke rol die hij ooit heeft verscheurd.

Hij is nu 83, zijn stem korrelig van decennia schreeuwen als maffiabaas en politieman op het randje, maar vanavond is hij gewoon de presentator voor Beste Film, een klus die rechttoe rechtaan zou moeten zijn—open de kaart, ratel de nominaties af, laat de winnaar vallen. In plaats daarvan slaat hij de lijst helemaal over, mompelt iets over dat het al op de schermen van het publiek staat, voordat hij Oppenheimer als winnaar noemt.^[4] Het publiek verschuift, een rimpel van verwarring onder het applaus, en net zo plots explodeert het moment de volgende dag online, memes die afvuren als verdwaalde kogels, de helft van het internet cringend, de andere helft verdedigend van zijn erfenis.^[5]

Het is het soort vergissing dat minder aanvoelt als een fout en meer als Pacino die Pacino is—ongescript, rauw, niet helemaal passend bij de gepolijste machine van Hollywoods grote nacht.

Op Jacht Naar de Nominatie

Terug in de jaren '70, toen Pacino nog schermen in brand stak met die gespannen intensiteit, begonnen de Oscars te kloppen. Eerst kwam Serpico in 1974, zijn nominatie voor Beste Acteur voor de klokkenluider-politieagent die niet wilde buigen, een rol die hem ook een Golden Globe opleverde.^[1] Toen The Godfather Part II datzelfde jaar, dieper duikend in de ziel van Michael Corleone, nog een kans op Beste Acteur.^[1] Dog Day Afternoon volgde in 1976, die wilde bankoverval die een gijzeling werd, waar Pacino's Sonny Wortzik schreeuwt voor de rechten van zijn geliefde—ja, nog een nominatie.^[1] En vergeet niet …And Justice for All in 1979, waar hij de advocaat is die unravel in een corrupt systeem, wat hem nog een nominatie voor Beste Acteur opleverde.^[1]

Deze waren niet zomaar nominaties; ze markeerden een man die stille woede kon omzetten in iets elektrisch, rollen die het publiek naar voren deed leunen in hun stoelen.

Maar Pacino's dans met de Academy draaide vroeg scheef. Voor The Godfather in 1973 trok hij een nominatie voor Beste Bijrol als de jonge Vito's schoonzoon—nee, wacht, als Michael, de erfgenaam die het monster wordt.^[1] Het was een categorie-truc, maar het zette het patroon: dichtbij, maar geen sigaar.

Bijrollen, Zelfde Vuur

Doorspoelen naar de jaren '90, en Pacino cirkelt nog steeds rond het beeldje. Dick Tracy in 1991 levert hem nog een nominatie voor Bijrol op, helemaal vol ingevette dreiging als Big Boy Caprice, scenario kauwend alsof het zijn laatste maaltijd is.^[1] Toen Glengarry Glen Ross in 1993, die drukke verkoopput waar hij Shelley Levene is, wanhopig en verslagen—nog een run voor Bijrol.^[1]

Door alles heen, geen winst voor Beste Acteur, gewoon deze plaagjes die hem in het gesprek hielden, een herinnering aan hoe de Oscars graag flirten zonder zich te binden.

Televisie bood wat film achterhield, echter. In 2004 bracht Angels in America Emmy, Golden Globe en SAG Awards voor zijn Roy Cohn, de verborgen machtsmakelaar die unravel op toneel en scherm.^[1] Toen You Don’t Know Jack in 2010, als de euthanasiearts Jack Kevorkian, veegde dezelfde trio binnen—Emmy, Globe, SAG—Pacino kanaliserend die morele strakke touw met dezelfde onknipogende blik.^[1]

Het is alsof het kleine scherm wist hoe het te belonen wat het grote over het hoofd zag.

De Ene Die Bleef Plakken

Eindelijk, in 1993, leverde Scent of a Woman de winst op—een Oscar voor Beste Acteur voor Lt. Col. Frank Slade, de blinde, bittere veteraan die door het leven raast en danst zonder filter. Pacino bezat het, dat Hoo-ah! dat lang nagalmde na de aftiteling.

"Het verraste me, het gevoel dat ik kreeg toen ik de Oscar won voor 'Scent of a Woman.' Het was een nieuw gevoel. Ik had het nooit eerder gevoeld. Ik zie mijn Oscar nu niet vaak. Maar toen ik hem voor het eerst kreeg, was er wekenlang daarna een gevoel dat ik denk dat lijkt op het winnen van een gouden medaille op de Olympische Spelen."

— Al Pacino^[6]

Zelfs in de overwinning is er deze afstand—hij mijmert er niet over, alsof het ding een souvenir is van een reis die hij amper herinnert. Het is Pacino: intens in het moment, ongrijpbaar erna.

De nominaties stapelden zich op voor en na, een totaal van acht door zijn carrière, maar die ene winst voelt als de uitzondering, niet de regel.

Zijn oeuvre schreeuwt icoon—Michael Corleone's stille val, Tony Montana's explosieve einde in Scarface, zelfs latere rollen als de verouderende bokser in Righteous Kill—toch bleef de liefde van de Academy inconsistent, erkenning uitdelend in oprispingen.

Virale Echo's

Die Oscars-fout in 2024? Het landt als een callback naar al die bijna-missers. Pacino, envelop stevig vastgeklemd, slaat de nominaties over—misschien zenuwen, misschien een producerssignaal dat scheefging, maar het laat het theater hangen, de winst voor Oppenheimer landt plat te midden van het wat-zijn-dit-nou.^[4] Tegen de ochtend zijn clips overal, sommigen noemen het een ramp, anderen halen hun schouders op als de eigenaardigheid van de oude meester.^[5]

Je kunt bijna de gefluister horen: hier is de man met nominaties gestapeld als pokerfiches die hij nooit heeft ingewisseld, nu de spotlight zelf verknoeiend. Maar dat is de ironie—Pacino is nooit om gepolijstheid gegaan. Zijn kracht zit in de chaos, de ongewelfde randen die personages laten ademen.

Denk weer aan Serpico, die Golden Globe-winst die de rauwheid onderstreepte waar de Oscars naar knikten maar niet verzegelden.^[1] Of de tv-vegen voor Angels en Jack, waar hij los kon gaan zonder de schijnwerpers van de ceremonie.^[1]

Hij heeft hardware verzameld elders—Globe voor Serpico, de tv-drietallen—maar de Oscars? Die plagen, eren in spurten, van Bijrol-nominaties in The Godfather, Dick Tracy, Glengarry, tot die Beste Acteur-runs in …And Justice for All, Godfather II, Dog Day, Serpico.^[1]

De recente clip versterkt het gewoon: zelfs bij het presenteren kan Pacino niet helemaal volgens de regels spelen.

Vergeet het script.

Dat is Pacino's echte nominatie—voor een leven lang zichzelf zijn, Oscar of niet.

Aan het eind, bij het bekijken van dat virale moment, is het moeilijk niet een man te zien die decennia heeft gedanst op de rand van acclaim zonder ooit volledig in de dans te stappen. De eerlijke lezing? Pacino's ongemak is geen gebrek; het is het bewijs dat hij nog steeds die onvoorspelbare vonk heeft die de Academy al die jaren geleden als eerste spotte.